🛑रविवारचा चहा,क्रमांक- ४१ 🛑दानाचे फलित

                 🛑रविवारचा चहा,क्रमांक- ४१

                         🛑दानाचे फलित

    कबीरजींच्या जीवनातील एक प्रसंग आहे. संत कबीर उदरनिर्वाहासाठी कपडे विणत असत. एकदा दुपारी कबीर दासजी कपडे विणण्यात मग्न असताना त्यांच्या दारात एक भिकारी आला. भिकारी खूप भुकेलेला आणि तहानलेला दिसत होता. भिकाऱ्याला पाहून कबीरजींना खूप दया आली आणि त्यांनी त्याला थंड पाणी प्यायला दिले.

   भिकारी पुष्कळ दिवस भुकेला होता म्हणून त्याने कबीरजींकडे अन्न मागितले. त्या वेळी कबीर दासजींकडे खाण्यासाठी काही साहित्य नव्हते.काहीतरी विचार करून कबीरजी म्हणाले, मित्रा! माझ्याकडे तुला खायला अन्न नाही, तू माझा हा लोकरीचा गोळा घे, तो विक आणि तुझ्यासाठी जेवणाची व्यवस्था कर. लोकरीचा गोळा घेऊन तो भिकारी निघून गेला.

    वाटेत भिकाऱ्याला एक तलाव दिसला. भिकाऱ्याने लोकरीचा गोळा काढला आणि त्यातून जाळे तयार करून तलावातील मासे पकडण्याचा प्रयत्न करू लागला. योगायोगाने त्या तलावात भरपूर मासे होते. त्यामुळे बरेच मासे त्याच्या जाळ्यात अडकले. आता तो भिकारी संध्याकाळपर्यंत मासेमारी करत होता. जेव्हा पुरेसे मासे जमा झाले तेव्हा त्याने ते बाजारात विकले.

    आता तो भिकारी रोज तलावात जायचा आणि लोकरीच्या जाळ्याने भरपूर मासे पकडायचा. हळूहळू त्याने मासेमारी व्यवसाय सुरू केला. नंतर त्याने अनेक चांगल्या दर्जाचे जाळे विकत घेतले. हे करत असताना एके दिवशी तो खूप श्रीमंत झाला.

   एके दिवशी त्या भिकाऱ्याने विचार केला की संत कबीरजींना भेटायला जाऊन त्यांचे आभार मानावे. कारण आज मी फक्त त्यांच्यामुळेच श्रीमंत झालो आहे. जेव्हा तो भिकारी कबीरजींकडे गेला तेव्हा त्याने सोने, चांदी आणि रत्ने सोबत घेतली. त्याने कबीरजींच्या चरणी सर्व सोने, चांदी आणि रत्ने आणली पण संत कबीर त्या भिकाऱ्याला ओळखू शकले नाहीत. तेव्हा त्या भिकाऱ्याने सगळ्या जुन्या गोष्टींची आठवण करून दिली की तुम्ही दिलेल्या लोकरीच्या गोळ्यामुळे मी आज इतका श्रीमंत होऊ शकलो. हे ऐकून संत कबीरजी खूप दुःखी झाले आणि म्हणाले की इतक्या माशांचे प्राण हिसकावून तू पाप केले आहेस आणि हे सर्व माझ्यामुळे घडले आहे, म्हणून मीही तुझ्या अर्ध्या पापांचा भाग झालो आहे.

    संत कबीरजींनी भिकाऱ्याने दिलेले सोने, चांदी आणि रत्ने परत केली आणि भिकाऱ्याला भगवंताची पूजा करताना त्याच्या कृत्याबद्दल पश्चात्ताप करण्याचा उपदेश केला. म्हणण्याचा अर्थ असा आहे की, असहाय लोकांना मदत करा, पण दान विचारपूर्वक करा. करा,

   जर तुमची देणगी काही चांगल्यासाठी असेल आणि ती देणगी चांगल्या कामात वापरली जात असेल तर तुमचे दान अर्थपूर्ण आहे.

   पण तुमच्या दानाचा दुरुपयोग करून जर कोणी वाईट कामात गुंतून पाप करत असेल तर तुम्हीही त्याच्या पापात सहभागी व्हाल हे लक्षात ठेवा..!!

 ✒️ प्रा. दिलीप आनंदराव जाधव 

अध्यक्ष- सांगली जिल्हा कनिष्ठ महाविद्यालयीन मराठी विषय शिक्षक महासंघ, सांगली.

Previous article

Next Post

Next article

Previous Post